Acanthurus pyroferus, jest średniej wielkości pokolcem. Może być agresywny w stosunku do innych pokolców i konkurentów pokarmowych, ale zazwyczaj zostawia inne ryby w spokoju. Świetny zjadacz glonów do akwarium z wystarczającą ilością miejsca do pływania.

Podobnie jak inne pokolce, zjada pokarmy mięsne, ale ważne jest, aby mógł żywić się algami/wodorostami przez cały dzień, aby zachować zdrowie.

Pochodzenie: Indonezja

Minimalny litraż : 300 l

Amphiprion ocellaris

Pochodzenie: zamieszkuje rafy koralowe od Sri Lanki aż po Filipiny oraz północne wybrzeża Australii.

Wielkość: dorasta do 7 cm długości.

Akwarium: ryba bardzo mało wymagająca, adaptująca się do każdego rodzaju zbiornika morskiego. Najlepiej prezentuje się w typowym akwarium rafowym o pojemności min. 60 l. Parametry wody: temp. 22-29ºC, gęstość 1,015-1,030 g/cm³, twardość węglanowa 10-12ºd, pH 8,0-8,6.

Charakterystyka: ryba terytorialna, w naturze żyje zwykle w parach tworzących symbiotyczne układy z ukwiałami (głównie Heteractis magnifica, Stichodactyla gigantea, Stichodactyla mertensii, Stoichactis kenti) stanowiącymi ich schronienie. Występuje u niej zjawisko zmiany płci, ale tylko w jedną stronę: samce mogą przekształcać się w samice nigdy na odwrót. W stadzie młodych ryb występują same samce i jedna samica będącą osobnikiem dominującym. W przypadku jej zniknięcia najsilniejszy z samców przekształca się w samicę. Uwaga: w akwarium może być tylko jedna samica, pojawienie się rywalki prowadzi do walk kończących się śmiercią słabszej samicy. Gatunek ten zaleca się pielęgnować w parach lub w grupie złożonej z kilkunastu młodych ryb w której szybko wykształci się wspomniany wyżej matriarchat.

Rozmnażanie: doskonale rozmnaża się w niewoli. Stymulacja do tarła jest zwykle podniesienie temperatury wody oraz wydłużenie czasu oświetlania zbiornika. Para ryb zaczyna czyścić wybrany fragment skały po czym samica składa tak od 100 nawet do 10 000 maleńkich pomarańczowych jajeczek. Ikra jest strzeżona i wachlowana przez samca, z biegiem dni zmienia barwę na ciemnobrunatną. Młode błazenki tuż po wykluciu są bardzo drobne (ok. 4 mm długości) i wymagają jako pokarmu żywych pierwotniaków. Karmione kilka razy dziennie rosną stosunkowo szybko. Po około tygodniu można podawać im świeżo wyklute larwy solowca, zaś po dwóch tygodniach drobne pokarmy sztuczne.

Pokarm: mrożone skorupiaki, wodzień, ochotka, sztuczne pokarmy (js).

Ryba ta pochodzi z raf koralowych Oceanów Indyjskiego o Spokojnego od wschodnich wybrzeży Afryki aż po zachodnie brzegi Ameryki. Dorasta do 7 cm długości. Odznacza się jasnopomarańczowym ciałem z trzema pionowymi, nieco falistymi śnieżnobiałymi pasami w czarnych obwódkach. Samice są wyraźnie większe i pełniejsze od samców. W handlu spotyka się też bardzo dekoracyjną, czarną odmianę barwną tego gatunku.  

Błazenek spełnia wszystkie cechy idealnego gatunku dla bardzo początkującego akwarysty morskiego. Przede wszystkim zadowala się nawet 50-litrowym akwarium z kilkoma kawałkami żywej skały, wydajnym filtrem i odpieniaczem. Wystarczają mu standardowe parametry wody i jest stosunkowo odporny na ich wahania. Poza tym zalicza się do ryb wyjątkowo niewybrednych pod względem żywieniowym: preferuje mrożony plankton (oczlika, solowca, lasonogi), ale w jego braku zadowala się dobrej jakości pokarmami suchymi w płatkach lub granulkach.

Zanim zdecydujemy się na zakup błazenków trzeba wiedzieć, że u ryb tych występuje zadziwiająca umiejętność do zmiany płci. Wszystkie młode osobniki hodowane w stadzie są samcami. Z czasem największy i najsilniejszy z nich zaczyna dominować i przekształca się w samicę. Niestety, zmiana płci w drugą stronę jest już niemożliwa. Ma to swoje konsekwencje – często spotykanym błędem jest eksponowanie tych ryb w zbiornikach sklepowych pojedynczo – w takim układzie wszystkie przekształcą się w samice. Wpuszczone do jednego akwarium dwie samice nie tolerują się natomiast nawzajem i toczą walki aż do śmierci jednej z nich. Dlatego najwłaściwszym rozwiązaniem jest zakup kilku młodych błazenków lub dwóch tych rybek oraz późniejsze ewentualne uzupełnianie stada tylko młodymi osobnikami które są jeszcze samcami i nie zagrożą pozycji dominującej samicy.

W naturze błazenki żyją w symbiozie z parzącymi ukwiałami na których jad są uodpornione dzięki stopniowemu przyzwyczajaniu się do jego działania. W akwarium również można obserwować to zjawisko wprowadzając ukwiały z gatunków: Heteractis magnifica (jest to naturalny ukwiał symbiotyczny błazeneków, niestety należy do bardzo trudnych w utrzymaniu) lub Entacmaea quadricolor (najłatwiejszy w hodowli, nie jest wprawdzie naturalnym siedliskiem błazeneków, ale ryby szybko się do niego przyzwyczajają). Zwierzęta te są jednak dużo trudniejsze w hodowli od samych błazenków i stwarzają w akwarium sporo kłopotów dlatego ich hodowlę można polecić dopiero po nabraniu niezbędnej wprawy w obsłudze akwarium morskiego.

Błazenki, jako jedne z nielicznych ryb morskich, dobrze mnożą się w niewoli, zarówno w profesjonalnych fermach rybich jak i w domowych akwariach. Stymulacją do tarła jest zwykle podniesienie temperatury wody oraz wydłużenie czasu oświetlania zbiornika.   Samica składa od 100 nawet do 10 000 jaj zazwyczaj przyklejonych do skał lub elementów technicznych, a nawet szyb zbiornika. Ikra jest strzeżona i wachlowana przez samca, z biegiem dni zmienia barwę na ciemnobrunatną. Młode błazenki tuż po wykluciu są bardzo drobne (ok. 4 mm długości) i wymagają jako pokarmu żywych pierwotniaków. Karmione kilka razy dziennie rosną stosunkowo szybko. Po około tygodniu można podawać im świeżo wyklute larwy solowca, zaś po dwóch tygodniach drobne pokarmy sztuczne Uwaga! Ze względu na bardzo duży popyt na tą rybę w handlu często bywają dostępne osobniki z odłowu o wątpliwej jakości zdrowotnej, dlatego radzimy kupować jedynie błazenki hodowlane lub po długiej kwarantannie.

Amphiprion ocellaris, powszechnie znany jako błazenek zwyczajny, to najmniejszy gatunek ryby z rodziny błazenkowatych, znany niemal każdemu, jeszcze zanim założył akwarium morskie, dzięki filmowi „Gdzie jest Nemo”. W rzeczywistości wiele osób wciąga się w to hobby właśnie ze względu na tę rybę. Jest to również jedna z najłatwiejszych ryb do rozmnażania, jeśli chcesz rozpocząć hodowlę ryb morskich. To właśnie dlatego większość ryb jest obecnie hodowana w akwariach, a na rynku z roku na rok pojawia się coraz więcej „designerskich” odmian. A. ocellaris jest łatwy do rozpoznania i można go pomylić jedynie z A. percula. Oba gatunki są jaskrawopomarańczowe z trzema pionowymi białymi pasami. Główne różnice polegają na tym, że ocellaris ma ciemniejsze oczy, 11 zamiast 10 kolców grzbietowych i, co najważniejsze, bardzo cienkie czarne linie obok białych pasów, w przeciwieństwie do wielu czarnych u percula.

Te ryby błazenkowate najlepiej trzymać w parach. Kupując parę, nie musisz martwić się o samca lub samicę, ponieważ te ryby są hermafrodytyczne. Oznacza to, że dominująca ryba automatycznie zmieni się w samicę, gdy w pobliżu nie będzie innej samicy. Jeśli chodzi o pożywienie, ryby te są łatwe w karmieniu. Są wszystkożerne i zjedzą prawie wszystko, co im podasz. Upewnij się tylko, że otrzymują zbilansowaną dietę z żywego/mrożonego pokarmu i pamiętaj o dodaniu dobrej jakości granulatu lub płatków. Ryby te mogą mieć trudności z zaaklimatyzowaniem się w akwarium z agresywnymi rybami, dlatego najlepiej wprowadzić je do akwarium przed wprowadzeniem innych, bardziej agresywnych gatunków.

Dopóki w pobliżu nie ma drapieżników (co zazwyczaj nie ma miejsca w naszych akwariach), nie ma potrzeby dodawania ukwiału. Mogą one znaleźć schronienie w innym dużym koralowcu polipowym lub po prostu osiadać na określonej skale. Jeśli chcesz zobaczyć symbiotyczną relację, jaką tworzą ze swoim żywicielem w naturze, najlepiej kupić Heteractis magnifica, Stichodactyla gigantea lub S. mertensii, ponieważ to właśnie z tymi ukwiałami są one kojarzone w naturze.

Amphiprion ocellaris

Pochodzenie: zamieszkuje rafy koralowe od Sri Lanki aż po Filipiny oraz północne wybrzeża Australii.

Wielkość: dorasta do 7 cm długości.

Akwarium: ryba bardzo mało wymagająca, adaptująca się do każdego rodzaju zbiornika morskiego. Najlepiej prezentuje się w typowym akwarium rafowym o pojemności min. 60 l. Parametry wody: temp. 22-29ºC, gęstość 1,015-1,030 g/cm³, twardość węglanowa 10-12ºd, pH 8,0-8,6.

Charakterystyka: ryba terytorialna, w naturze żyje zwykle w parach tworzących symbiotyczne układy z ukwiałami (głównie Heteractis magnifica, Stichodactyla gigantea, Stichodactyla mertensii, Stoichactis kenti) stanowiącymi ich schronienie. Występuje u niej zjawisko zmiany płci, ale tylko w jedną stronę: samce mogą przekształcać się w samice nigdy na odwrót. W stadzie młodych ryb występują same samce i jedna samica będącą osobnikiem dominującym. W przypadku jej zniknięcia najsilniejszy z samców przekształca się w samicę. Uwaga: w akwarium może być tylko jedna samica, pojawienie się rywalki prowadzi do walk kończących się śmiercią słabszej samicy. Gatunek ten zaleca się pielęgnować w parach lub w grupie złożonej z kilkunastu młodych ryb w której szybko wykształci się wspomniany wyżej matriarchat.

Rozmnażanie: doskonale rozmnaża się w niewoli. Stymulacja do tarła jest zwykle podniesienie temperatury wody oraz wydłużenie czasu oświetlania zbiornika. Para ryb zaczyna czyścić wybrany fragment skały po czym samica składa tak od 100 nawet do 10 000 maleńkich pomarańczowych jajeczek. Ikra jest strzeżona i wachlowana przez samca, z biegiem dni zmienia barwę na ciemnobrunatną. Młode błazenki tuż po wykluciu są bardzo drobne (ok. 4 mm długości) i wymagają jako pokarmu żywych pierwotniaków. Karmione kilka razy dziennie rosną stosunkowo szybko. Po około tygodniu można podawać im świeżo wyklute larwy solowca, zaś po dwóch tygodniach drobne pokarmy sztuczne.

Pokarm: mrożone skorupiaki, wodzień, ochotka, sztuczne pokarmy (js).

Ryba ta pochodzi z raf koralowych Oceanów Indyjskiego o Spokojnego od wschodnich wybrzeży Afryki aż po zachodnie brzegi Ameryki. Dorasta do 7 cm długości. Odznacza się jasnopomarańczowym ciałem z trzema pionowymi, nieco falistymi śnieżnobiałymi pasami w czarnych obwódkach. Samice są wyraźnie większe i pełniejsze od samców. W handlu spotyka się też bardzo dekoracyjną, czarną odmianę barwną tego gatunku.  

Błazenek spełnia wszystkie cechy idealnego gatunku dla bardzo początkującego akwarysty morskiego. Przede wszystkim zadowala się nawet 50-litrowym akwarium z kilkoma kawałkami żywej skały, wydajnym filtrem i odpieniaczem. Wystarczają mu standardowe parametry wody i jest stosunkowo odporny na ich wahania. Poza tym zalicza się do ryb wyjątkowo niewybrednych pod względem żywieniowym: preferuje mrożony plankton (oczlika, solowca, lasonogi), ale w jego braku zadowala się dobrej jakości pokarmami suchymi w płatkach lub granulkach.

Zanim zdecydujemy się na zakup błazenków trzeba wiedzieć, że u ryb tych występuje zadziwiająca umiejętność do zmiany płci. Wszystkie młode osobniki hodowane w stadzie są samcami. Z czasem największy i najsilniejszy z nich zaczyna dominować i przekształca się w samicę. Niestety, zmiana płci w drugą stronę jest już niemożliwa. Ma to swoje konsekwencje – często spotykanym błędem jest eksponowanie tych ryb w zbiornikach sklepowych pojedynczo – w takim układzie wszystkie przekształcą się w samice. Wpuszczone do jednego akwarium dwie samice nie tolerują się natomiast nawzajem i toczą walki aż do śmierci jednej z nich. Dlatego najwłaściwszym rozwiązaniem jest zakup kilku młodych błazenków lub dwóch tych rybek oraz późniejsze ewentualne uzupełnianie stada tylko młodymi osobnikami które są jeszcze samcami i nie zagrożą pozycji dominującej samicy.

W naturze błazenki żyją w symbiozie z parzącymi ukwiałami na których jad są uodpornione dzięki stopniowemu przyzwyczajaniu się do jego działania. W akwarium również można obserwować to zjawisko wprowadzając ukwiały z gatunków: Heteractis magnifica (jest to naturalny ukwiał symbiotyczny błazeneków, niestety należy do bardzo trudnych w utrzymaniu) lub Entacmaea quadricolor (najłatwiejszy w hodowli, nie jest wprawdzie naturalnym siedliskiem błazeneków, ale ryby szybko się do niego przyzwyczajają). Zwierzęta te są jednak dużo trudniejsze w hodowli od samych błazenków i stwarzają w akwarium sporo kłopotów dlatego ich hodowlę można polecić dopiero po nabraniu niezbędnej wprawy w obsłudze akwarium morskiego.

Błazenki, jako jedne z nielicznych ryb morskich, dobrze mnożą się w niewoli, zarówno w profesjonalnych fermach rybich jak i w domowych akwariach. Stymulacją do tarła jest zwykle podniesienie temperatury wody oraz wydłużenie czasu oświetlania zbiornika.   Samica składa od 100 nawet do 10 000 jaj zazwyczaj przyklejonych do skał lub elementów technicznych, a nawet szyb zbiornika. Ikra jest strzeżona i wachlowana przez samca, z biegiem dni zmienia barwę na ciemnobrunatną. Młode błazenki tuż po wykluciu są bardzo drobne (ok. 4 mm długości) i wymagają jako pokarmu żywych pierwotniaków. Karmione kilka razy dziennie rosną stosunkowo szybko. Po około tygodniu można podawać im świeżo wyklute larwy solowca, zaś po dwóch tygodniach drobne pokarmy sztuczne Uwaga! Ze względu na bardzo duży popyt na tą rybę w handlu często bywają dostępne osobniki z odłowu o wątpliwej jakości zdrowotnej, dlatego radzimy kupować jedynie błazenki hodowlane lub po długiej kwarantannie.

Amphiprion ocellaris

Pochodzenie: zamieszkuje rafy koralowe od Sri Lanki aż po Filipiny oraz północne wybrzeża Australii.

Wielkość: dorasta do 7 cm długości.

Akwarium: ryba bardzo mało wymagająca, adaptująca się do każdego rodzaju zbiornika morskiego. Najlepiej prezentuje się w typowym akwarium rafowym o pojemności min. 60 l. Parametry wody: temp. 22-29ºC, gęstość 1,015-1,030 g/cm³, twardość węglanowa 10-12ºd, pH 8,0-8,6.

Charakterystyka: ryba terytorialna, w naturze żyje zwykle w parach tworzących symbiotyczne układy z ukwiałami (głównie Heteractis magnifica, Stichodactyla gigantea, Stichodactyla mertensii, Stoichactis kenti) stanowiącymi ich schronienie. Występuje u niej zjawisko zmiany płci, ale tylko w jedną stronę: samce mogą przekształcać się w samice nigdy na odwrót. W stadzie młodych ryb występują same samce i jedna samica będącą osobnikiem dominującym. W przypadku jej zniknięcia najsilniejszy z samców przekształca się w samicę. Uwaga: w akwarium może być tylko jedna samica, pojawienie się rywalki prowadzi do walk kończących się śmiercią słabszej samicy. Gatunek ten zaleca się pielęgnować w parach lub w grupie złożonej z kilkunastu młodych ryb w której szybko wykształci się wspomniany wyżej matriarchat.

Rozmnażanie: doskonale rozmnaża się w niewoli. Stymulacja do tarła jest zwykle podniesienie temperatury wody oraz wydłużenie czasu oświetlania zbiornika. Para ryb zaczyna czyścić wybrany fragment skały po czym samica składa tak od 100 nawet do 10 000 maleńkich pomarańczowych jajeczek. Ikra jest strzeżona i wachlowana przez samca, z biegiem dni zmienia barwę na ciemnobrunatną. Młode błazenki tuż po wykluciu są bardzo drobne (ok. 4 mm długości) i wymagają jako pokarmu żywych pierwotniaków. Karmione kilka razy dziennie rosną stosunkowo szybko. Po około tygodniu można podawać im świeżo wyklute larwy solowca, zaś po dwóch tygodniach drobne pokarmy sztuczne.

Pokarm: mrożone skorupiaki, wodzień, ochotka, sztuczne pokarmy (js).

Ryba ta pochodzi z raf koralowych Oceanów Indyjskiego o Spokojnego od wschodnich wybrzeży Afryki aż po zachodnie brzegi Ameryki. Dorasta do 7 cm długości. Odznacza się jasnopomarańczowym ciałem z trzema pionowymi, nieco falistymi śnieżnobiałymi pasami w czarnych obwódkach. Samice są wyraźnie większe i pełniejsze od samców. W handlu spotyka się też bardzo dekoracyjną, czarną odmianę barwną tego gatunku.  

Błazenek spełnia wszystkie cechy idealnego gatunku dla bardzo początkującego akwarysty morskiego. Przede wszystkim zadowala się nawet 50-litrowym akwarium z kilkoma kawałkami żywej skały, wydajnym filtrem i odpieniaczem. Wystarczają mu standardowe parametry wody i jest stosunkowo odporny na ich wahania. Poza tym zalicza się do ryb wyjątkowo niewybrednych pod względem żywieniowym: preferuje mrożony plankton (oczlika, solowca, lasonogi), ale w jego braku zadowala się dobrej jakości pokarmami suchymi w płatkach lub granulkach.

Zanim zdecydujemy się na zakup błazenków trzeba wiedzieć, że u ryb tych występuje zadziwiająca umiejętność do zmiany płci. Wszystkie młode osobniki hodowane w stadzie są samcami. Z czasem największy i najsilniejszy z nich zaczyna dominować i przekształca się w samicę. Niestety, zmiana płci w drugą stronę jest już niemożliwa. Ma to swoje konsekwencje – często spotykanym błędem jest eksponowanie tych ryb w zbiornikach sklepowych pojedynczo – w takim układzie wszystkie przekształcą się w samice. Wpuszczone do jednego akwarium dwie samice nie tolerują się natomiast nawzajem i toczą walki aż do śmierci jednej z nich. Dlatego najwłaściwszym rozwiązaniem jest zakup kilku młodych błazenków lub dwóch tych rybek oraz późniejsze ewentualne uzupełnianie stada tylko młodymi osobnikami które są jeszcze samcami i nie zagrożą pozycji dominującej samicy.

W naturze błazenki żyją w symbiozie z parzącymi ukwiałami na których jad są uodpornione dzięki stopniowemu przyzwyczajaniu się do jego działania. W akwarium również można obserwować to zjawisko wprowadzając ukwiały z gatunków: Heteractis magnifica (jest to naturalny ukwiał symbiotyczny błazeneków, niestety należy do bardzo trudnych w utrzymaniu) lub Entacmaea quadricolor (najłatwiejszy w hodowli, nie jest wprawdzie naturalnym siedliskiem błazeneków, ale ryby szybko się do niego przyzwyczajają). Zwierzęta te są jednak dużo trudniejsze w hodowli od samych błazenków i stwarzają w akwarium sporo kłopotów dlatego ich hodowlę można polecić dopiero po nabraniu niezbędnej wprawy w obsłudze akwarium morskiego.

Błazenki, jako jedne z nielicznych ryb morskich, dobrze mnożą się w niewoli, zarówno w profesjonalnych fermach rybich jak i w domowych akwariach. Stymulacją do tarła jest zwykle podniesienie temperatury wody oraz wydłużenie czasu oświetlania zbiornika.   Samica składa od 100 nawet do 10 000 jaj zazwyczaj przyklejonych do skał lub elementów technicznych, a nawet szyb zbiornika. Ikra jest strzeżona i wachlowana przez samca, z biegiem dni zmienia barwę na ciemnobrunatną. Młode błazenki tuż po wykluciu są bardzo drobne (ok. 4 mm długości) i wymagają jako pokarmu żywych pierwotniaków. Karmione kilka razy dziennie rosną stosunkowo szybko. Po około tygodniu można podawać im świeżo wyklute larwy solowca, zaś po dwóch tygodniach drobne pokarmy sztuczne Uwaga! Ze względu na bardzo duży popyt na tą rybę w handlu często bywają dostępne osobniki z odłowu o wątpliwej jakości zdrowotnej, dlatego radzimy kupować jedynie błazenki hodowlane lub po długiej kwarantannie.

Te piękne ryby można obserwować w małych haremach, gdy żywią się zooplanktonem w słupie wody. Nie stanowi żadnego zagrożenia dla koralowców (twardych i miękkich) oraz bezkręgowców, co czyni z niej idealnego mieszkańca akwarium rafowego. Ryby są pięknie wybarwione. Samce mają pomarańczową głowę z opalizującym niebieskim bokiem przechodzącym w ciemnofioletową powierzchnię grzbietową i biały brzuch. Samice mogą wykazywać różne odcienie pomarańczowego, chociaż niektóre wydają się mieć podobny wzór jak samce. Wszystkie osobniki mają czerwone oczy. 

Pochodzenie: Bali, Indonezja, Sulawezi
Wielkość: do 12 cm.
Temperament: spokojna, może gonić inne wargacze.
Minimalna wielkość akwarium: 300 litrów.
Pokarm: artemia, krewetki, krewetki koktajlowe, kryl, mięso małży, mrożony pokarm , mysis, suchy pokarm.

Cryptocentrus cinctus, powszechnie znany jako żółta babka, to mała, denna babka. Jej ciało jest żółte z bardzo drobnymi niebieskimi plamkami na głowie i płetwach. Ale te ryby nie tylko pięknie wyglądają, ale również przeszukują piasek w poszukiwaniu pożywienia. Pomaga to utrzymać piasek w czystości i napowietrzyć, ale niestety zazwyczaj przeszukują tylko niewielki obszar wokół swojej jaskini. Prawdopodobnie najbardziej wyjątkową cechą tych ryb jest to, że tworzą związek z krewetką pistoletową (na przykład Alpheus randalli, A. bellulus i A. djiboutensis). Jest to związek symbiotyczny, ponieważ zarówno krewetka, jak i babka czerpią z niego korzyści. Krewetka buduje i utrzymuje norę, w której żyje razem z babką. Nawet wykopuje babkę, gdy tunel się zawali. W zamian babka wypatruje drapieżników i ostrzega krewetkę za pomocą sygnałów ciała, działając jak (prawie ślepe) oczy krewetki. Przynoszą też krewetkom pożywienie, jeśli nie ma go w pobliżu nory.

Te ryby można trzymać pojedynczo i nie potrzebują krewetek. Można je również trzymać w parach lub w kilka babek z kilkoma krewetkami, jeśli uda się je znaleźć! Jeśli chodzi o pożywienie, babki są mięsożerne, ale łatwo je karmić żywym/mrożonym pokarmem, a po zasiedleniu zazwyczaj przyjmują również płatki i granulki.

Elacatinus evelynae, powszechnie znany jako babka rekinosa, to niewielki gatunek zamieszkujący rafy koralowe. Rodzaj Elacatinus to małe, fantazyjnie ubarwione babki, które żyją w symbiozie z dużymi rybami, pełniąc funkcję ryb czyszczących. Pomaga to dużym rybom pozbyć się pasożytów zewnętrznych i napełnia brzuch babki głównym źródłem pożywienia, pasożytami. Elacatinus evelynae jest jednym z najpiękniejszych przedstawicieli tej rodziny. Mają biały brzuch i poziomy czarny pas od pyska aż do płetwy ogonowej oraz kolejny od głowy aż do nasady ogona. Ciało jest niebieskie, z wyjątkiem głowy, która jest żółta.

Te ryby nie są w stanie całkowicie wyeliminować ogniska ospy, ale pomagają utrzymać ryby wolne od pasożytów, zapobiegając tym samym atakom, dlatego nie powinny być stosowane jako rozwiązanie, a jedynie jako środek zapobiegawczy. Czasami ciągłe czyszczenie może stresować ryby, ale zazwyczaj nie powoduje to żadnych problemów, a jedynie im pomaga. Utrzymywanie odpowiedniego pożywienia dla evelyny prawdopodobnie pomoże zapobiec ciągłemu czyszczeniu. Nie potrzebują one również dużych ryb i mogą żyć również w nanoakwarium, ale należy upewnić się, że mogą jeść kilka razy dziennie, a jeszcze lepiej, umieścić je w akwarium z wystarczającą ilością zooplanktonu.

Ryba ta jest hodowana w akwarium i łatwiej zaadaptuje się do niego niż okaz odłowiony na wolności!

Charakteryzuje się półprzezroczystą szarą lub zielonkawą barwą z intensywnymi ciemnymi plamami na głowie; marginesy łusek wąskie, brązowe do czerwonawych; podstawa płetwy piersiowej z parą ciemnobrązowych plam; skala ; łuski ktenoidalne, nieobecne na głowie, karku, piersi i nasadzie płetwy piersiowej; oddzielone płetwy brzuszne, cienka membrana łącząca podstawy; głębokość ciała 4,1-5,0 w SL (Ref. 90102).

Występuje na skalnych wyspach Belau. Zamieszkuje gruz i pokryte glonami płaty martwej rafy w odległości 1-6 m. Żywi się głównie małymi bezkręgowcami, zjada także szczątki, przyczyniając się do powstania głównego szlaku troficznego na rafach koralowych.

Maks. rozmiar: 2-4 cm
Środowisko: rafa morska: zakres głębokości - 12 m

Pochodzenie: Zachodni Pacyfik: południowo-zachodnia Tajlandia po Vanuatu, na północ do południowego Tajwanu, na południe do południowej Wielkiej Rafy Koralowej; w tym Nowa Kaledonia, Vanuatu i Tonga.

Hymenocera picta. bardzo ciekawa, dekoracyjnie ubarwiona krewetka. W naturze żyje w Oceanie Spokojnym. Dorasta do 4,5 cm. Żywi się wyłącznie rozgwiazdami. W zależności od płci, wielkości, rodzaju przyjmowanego pokarmu, miejsca występowania poszczególne osobniki mogą różnić się kolorem; od odcieni niebieskiego, przez fiolet do różowego. 

Macropharyngodon negrosensis to przepiękny wargacz wymagający zbiornika minimum 200l z grubą warstwą piachu i licznymi kryjówkami w skale. 

Najlepiej trzymać w grupie trzech i więcej sztuk. Posiadają zdolność zmiany płci, gdy trzymane są w stadzie najstarsza ryba staje się samcem.

Żywi się drobnymi skorupiakami zamieszkującymi skałę stąd też dobrze aby trafił do dojrzałego zbiornika.

Należy bardzo ostrożnie aklimatyzować je do nowych warunków, gdy już poczują się pewnie w nowym zbiorniku są łatwe w hodowli.


Dieta powinna zawierać larwy krewetek, solowca oraz preparaty dla zwierząt mięsożernych. 

Pochodzenie: Fiji, Tonga.
Wielkość: do 11 cm.
Temperament: spokojna.
Minimalna wielkość akwarium: 300 litrów.
Pokarm: artemia, kryl, mysis, suchy pokarm
Rozmiar: M

Piękna, stadna ryba. Powinna być trzymana w grupach minimum pięć osobników, w akwariach od około 300 litrów. Wymaga regularnego karmienia pokarmem mrożonym, przynajmniej dwa razy dziennie. Przyuczona, przyjmuje też pokarm suchy.

Bimaculatusy są hermafrodytami, potrafią zmieniać płeć w zależności od "układu sił" w grupie.