Pterapogon kauderni 2,5-3cm (polska hodowla)

Pterapogon kaudernii

Pochodzenie: gatunek endemiczny zamieszkujący wybrzeża indonezyjskiej wyspy Banggai w archipelagu Sulawesi.

Wielkość: do 8 cm długości.

Akwarium: ryba bardzo mało wymagająca, adaptująca się do każdego rodzaju zbiornika morskiego. Najlepiej prezentuje się w typowym akwarium rafowym o pojemności min. 60 l. Parametry wody: temp. 22-29ºC, gęstość 1,015-1,030 g/cm³, twardość węglanowa 10-12ºd, pH 8,0-8,6.

Charakterystyka: ryba bardzo odporna, znosząca szeroki wachlarz parametrów wody, idealna dla początkujących posiadaczy akwarium morskiego. Najczęściej występuje dość znaczna agresja wewnątrzgatunkowa dlatego zaleca się pielęgnowanie w zbiorniku dobranej pary tych ryb.

Opis: ciało bocznie spłaszczone o charakterystycznym kształcie wynikającym z posiadania dwóch wysokich płetw grzbietowych oraz podzielonej i równie wysokiej płetwy odbytowej. Boki ciała srebrzyste z trzema pionowymi czarnymi pasami. Osobniki dorosłe posiadają na bokach i płetwach dużą ilość śnieżnobiałych plamek. Dymorfizm płciowy nie występuje.

Rozmnażanie: jako jedna z nielicznych ryb morskich bardzo dobrze mnoży się w niewoli, w tym również komercyjnie na fermach rybich. Kluczem do sukcesu jest posiadanie dobranej pary, która zazwyczaj przystępuje do tarła regularnie co 3-4 tygodnie. Tarło ma miejsce najczęściej w godzinach nocnych. Po tańcu godowym ryby składają ikrę którą samiec zbiera do pyska i inkubuje w nim przez następne 3 tygodnie nie pobierając przez ten czas pokarmu. W okresie inkubacji ikry przez samca obydwie ryby stają się agresywne wobec innych mieszkańców zbiornika. Po upływie trzech tygodni pysk samca opuszczają młodziutkie rybki przypominające miniatury swoich rodziców i rozpoczynają żerowanie. Najlepiej podawać im świeżo wyklute larwy solowca oraz żywe wrotki. po około miesiącu są już na tyle duże aby pobierać pokarm taki sam jak ryby dorosłe.

Pokarm: mrożone skorupiaki (zwłaszcza solowiec, a także oczlik, moina, mysis), wodzień, larwy ochotki, pokarmy sztuczne (js).

Kolejnym gatunkiem który bez zastrzeżeń nadaje się do niewielkich zbiorników morskich oraz nie stwarza większych problemów nawet początkującym ich opiekunom jest tzw. jubilerek czyli Pterapogon kauderni. Gatunek ten należy do endemitów zamieszkujących wybrzeża indonezyjskiej wyspy Banggai w archipelagu Sulawesi. Ze względu na intensywną eksploatację miejsc jego naturalnego występowania jego liczebność w naturze zmalała do tego stopnia, że znalazł się na liście gatunków zagrożonych wyginięciem. Podobnie jak w przypadku błazenków ryby z odłowu są na ogół bardzo kiepskiej jakości zdrowotnej. Na szczęście doskonale mnoży się w niewoli i większość oferowanych w handlu osobników jest tego właśnie pochodzenia.

Ryba ta dorasta do 8 cm długości. Jej ciało jest bocznie spłaszczone o charakterystycznym kształcie wynikającym z posiadania dwóch wysokich płetw grzbietowych oraz podzielonej i równie wysokiej płetwy odbytowej. Boki ciała srebrzyste z trzema pionowymi czarnymi pasami (przypominającymi nieco słodkowodne skalary). Osobniki dorosłe posiadają na bokach i płetwach dużą ilość śnieżnobiałych plamek. Dymorfizm płciowy u tego gatunku nie występuje.

Pterapogony są bardzo odporne i bez problemów znoszą szeroki wachlarz parametrów wody. Sprawia to, że są wręcz idealne dla początkujących posiadaczy akwarium morskiego. Najczęściej występuje dość znaczna agresja wewnątrzgatunkowa dlatego zaleca się pielęgnowanie w zbiorniku dobranej pary tych ryb (w dużym zbiorniku o pojemności kilkuset litrów z licznymi kryjówkami ryb może być odpowiednio więcej) . Gatunek ten adaptuje się do każdego rodzaju zbiornika morskiego. Najlepiej prezentuje się w typowym akwarium rafowym o pojemności min. 60 l. Preferuje następujące parametry wody: temp. 22-29ºC, gęstość 1,018-1,028 g/cm³, twardość węglanowa 6-12ºd, pH 8,0-8,6. Ryby te należą przy tym do zwierząt łatwych do wykarmienia. Bez problemów zjadają mrożone skorupiaki (zwłaszcza solowiec, a także oczlik, moina, mysis), wodzienia,  oraz wszelkie pokarmy sztuczne.

Pterapogony, obok błazenków, jako jedne z nielicznych ryb morskich bardzo dobrze mnożą się w niewoli, w tym również komercyjnie na fermach rybich. Kluczem do sukcesu jest posiadanie dobranej pary, która zazwyczaj przystępuje do tarła regularnie co 3-4 tygodnie. Tarło ma miejsce najczęściej w godzinach nocnych. Po tańcu godowym ryby składają ikrę którą samiec zbiera do pyska i inkubuje w nim przez następne 3 tygodnie nie pobierając przez ten czas pokarmu. W okresie inkubacji ikry przez samca obydwie ryby stają się agresywne wobec innych mieszkańców zbiornika. Po upływie trzech tygodni pysk samca opuszczają młodziutkie rybki przypominające miniatury swoich rodziców i rozpoczynają żerowanie. Najlepiej podawać im świeżo wyklute larwy solowca.  Po około miesiącu są już na tyle duże aby pobierać pokarm taki sam jak ryby dorosłe.